Η ανακοίνωση για τον νέο κατώτατο μισθό στα 920 ευρώ επιχειρεί να προβληθεί από τον Μητσοτάκη ως μια ακόμη «τομή» στην ενίσχυση των χαμηλόμισθων. Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τους αριθμούς και τις επικοινωνιακές διατυπώσεις, αναδεικνύεται ξανά η ίδια παλιά απόσταση: η διαφορά ανάμεσα στην πολιτική εξαγγελία και στην καθημερινή οικονομική πραγματικότητα των εργαζομένων.
Τα 920 ευρώ δεν είναι καθαρός μισθός. Είναι μεικτό ποσό, πριν τις κρατήσεις, πριν την αφαίρεση εισφορών και υποχρεώσεων που περιορίζουν δραστικά το τελικό διαθέσιμο εισόδημα. Όταν ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, το ποσό που απομένει για τον εργαζόμενο κινείται περίπου στα 770–780 ευρώ. Με άλλα λόγια, η δημόσια εικόνα της αύξησης συχνά δεν αντιστοιχεί στην πραγματική αγοραστική δυνατότητα που αυτή παράγει.
Η αριθμητική αύξηση των 40 ευρώ, όσο κι αν παρουσιάζεται ως σημαντική, απορροφάται σχεδόν άμεσα από ένα περιβάλλον συνεχούς ακρίβειας. Στέγη, ενέργεια, βασικά αγαθά και υπηρεσίες έχουν αναδιαμορφώσει το κόστος ζωής σε βαθμό που καθιστά τις ονομαστικές αυξήσεις δυσανάλογα μικρές σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των νοικοκυριών. Έτσι, η συζήτηση για τον μισθό δεν μπορεί να εξαντλείται στο «πόσο αυξήθηκε», αλλά στο «τι μπορεί να αγοράσει».
Την ίδια στιγμή, η κυβερνητική επιχειρηματολογία/κοροιδία εστιάζει στη σωρευτική άνοδο των τελευταίων ετών και στη μελλοντική πορεία προς υψηλότερα επίπεδα μισθών. Ωστόσο, για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η εμπειρία δεν μετριέται σε μεσομακροπρόθεσμους στόχους αλλά στον μηνιαίο προϋπολογισμό που δεν βγαίνει. Η απόσταση ανάμεσα στους μέσους δείκτες και στην καθημερινότητα παραμένει το κεντρικό πολιτικό και κοινωνικό ζητούμενο.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αύξηση του κατώτατου μισθού λειτουργεί περισσότερο ως ένδειξη πρόθεσης παρά ως ουσιαστική ανατροπή των δεδομένων της αγοράς εργασίας. Και όσο το διαθέσιμο εισόδημα παραμένει εγκλωβισμένο ανάμεσα σε κρατήσεις και αυξημένο κόστος ζωής, η συζήτηση για «βελτίωση των αποδοχών» θα συνεχίσει να δοκιμάζεται στην πράξη.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι αριθμοί ανεβαίνουν στα χαρτιά. Είναι αν η ζωή των εργαζομένων γίνεται πράγματι πιο ανεκτή. Και σε αυτό το πεδίο, η απόσταση παραμένει ακόμη εμφανής. Και ο Μητσοτάκης συνεχίζει να δουλεύει τον κοσμάκη.
Φυσικά πανηγυρίζουν οι γαλάζιοι δημοσιογράφοι και τα γαλάζια τρολς στα κοινωνικά δίκτυα για την αύξηση του κατώτατου μισθού που ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης.
Πάμε να δούμε τι ακριβώς σημαίνει όλο αυτό το πανηγύρι που στήθηκε τις τελευταίες ώρες:
Μιλάμε δηλαδή για 772 ευρώ καθαρά
Η αύξηση, καθαρά, είναι 30 ευρώ τον μήνα, 1 ευρώ την ημέρα.
Λιγότερο από ένα εισιτήριο στα ΜΜΜ
Λιγότερο από ένα μισό κιλό ψωμί
Λιγότερο από έναν καφέ στο χέρι
Λιγότερο από ένα μπουκαλάκι αναψυκτικού
Χωρίς να λάβουμε υπόψιν ότι κι αυτά θα ακριβύνουν μέσα στην ενεργειακή κρίση.
Κάποιοι χαίρονται γιατί όταν θες ένα 20% – 30% για να κυβερνήσεις και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να σε μισεί το υπόλοιπο 70% – 80% της κοινωνίας αυτούς θέλεις να κερδίσεις.
Όταν μπορείς να αγοράσεις αυτό το ποσοστό με βύσματα, ρουσφέτια, οπεκεπέδες, αναθέσεις, εργολαβίες, μπιλιετάκια, βουλευτικές εξυπηρετήσεις που λέει ο Άδωνις γελώντας τότε δε σε νοιάζει η επιβίωση του λαού.
