Η ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΕΙ: Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια ξεστομίζεται με τέτοια αναίδεια που σε αφήνει άφωνο. Το βίντεο-ντοκουμέντο με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να παραδέχεται ατάραχος πως «έκανε πολλά ρουσφέτια» δεν είναι απλώς μια ανάμνηση από το παρελθόν. Είναι το «εγχειρίδιο χρήσης» που παρέδωσε στον γιο του. Ο πρωθυπουργός της χώρας σήμερα δεν εφαρμόζει απλώς πολιτική εφαρμόζει την τεχνογνωσία της ομηρίας που διδάχθηκε από την κούνια του, μετατρέποντας το κράτος σε προσωπικό του φέουδο.
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΕΠΕΣΕ: Το βίντεο που θα δείτε, μας θυμίζει πώς φτάσαμε στον γκρεμό. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, χωρίς ίχνος μεταμέλειας και με μια προκλητική ειλικρίνεια, παραδέχεται μπροστά στην κάμερα το έγκλημα κατά της αξιοκρατίας: «Έκανα ρουσφέτια, τα περισσότερα ρουσφέτια τα έκανα εγώ… και φυσικά διόριζα όσους ήθελα εγώ». Αυτή είναι η «τεχνογνωσία» που κληρονόμησε ο σημερινός πρωθυπουργός. Δεν είναι μεταρρυθμιστής είναι ο επίγονος ενός συστήματος που έμαθε να αγοράζει την εξουσία με «δικά μας παιδιά» και κρατικούς μισθούς.
Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ: Το ρουσφέτι για την οικογένεια Μητσοτάκη δεν ήταν ποτέ σφάλμα, ήταν στρατηγική επιβίωσης. Όταν ο πατέρας καυχιέται ότι «διόριζε όσους ήθελε», περιγράφει τη γέννηση του πελατειακού κράτους που καταδυνάστευσε τη χώρα. Σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πατάει πάνω σε αυτά τα «πτώματα» της αξιοκρατίας, χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο για να κρατά σε ομηρία χιλιάδες ψηφοφόρους, μετατρέποντας την ελπίδα για εργασία σε υποχρέωση προς την «Αγία οικογένεια».
Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΗΡΙΑΣ: Το ρουσφέτι στην Ελλάδα δεν πέθανε ποτέ, γιατί αποτελεί το απόλυτο όπλο επιβίωσης της δυναστείας. Κρατώντας τους πολίτες δέσμιους μιας «εξυπηρέτησης», η οικογένεια Μητσοτάκη ακυρώνει την έννοια της ελεύθερης βούλησης. Ο ψηφοφόρος δεν επιλέγει πρόγραμμα, επιλέγει τον «προστάτη» του. Αυτή η διαχρονική παθογένεια είναι που κρατά τη χώρα στην οπισθοδρόμηση, με τους άξιους να μεταναστεύουν και τους «δικούς μας» να βολεύονται με ένα τηλεφώνημα από το Μαξίμου.
ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΜΕ «ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ»: Πώς μπορείς να μιλάς για δίκαιες εκλογές όταν το κυβερνών κόμμα κουβαλάει στην πλάτη του ένα αστρονομικό χρέος 550 εκατομμυρίων ευρώ; Η Νέα Δημοκρατία δαπανά για επικοινωνία και προπαγάνδα ποσά που κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να διανοηθεί, την ώρα που χρωστάει μέχρι και τα πόμολα των γραφείων της. Πρόκειται για μια ωμή αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος: το χρήμα που δεν επιστρέφεται στις τράπεζες, γίνεται διαφήμιση και εξαγορά επιρροής, δημιουργώντας έναν ανήθικο ανταγωνισμό που νοθεύει τη δημοκρατία.
ΤΟ «ΠΙΚΡΟ» ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο Μητσοτάκης δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον άξιο συνεχιστή μιας παράδοσης που θέλει την Ελλάδα «μαγαζί» της «Αγίας οικογένειας». Με τα 550 εκατομμύρια χρέος να λειτουργούν ως καύσιμο για την επικοινωνιακή του κυριαρχία και το ρουσφέτι ως συνδετικό κρίκο με την εκλογική του βάση, η δημοκρατία μας μοιάζει με διακοσμητικό στοιχείο. Όταν ο πατέρας ομολογεί το έγκλημα και ο γιος το επεκτείνει σε βιομηχανική κλίμακα, τότε το μέλλον της χώρας υποθηκεύεται για τις επόμενες γενιές.
